Cultuur proeven

Het einde van de maand mei is in zicht. Daarmee ook het begin van de vakantie en het lekkere weer. Ik kijk hier echter niet extreem naar uit. Niet in de minste plaats omdat ik als net afgestudeerde student geen geld heb om een paar weken naar de andere kant van de wereld te vliegen. Daarnaast ben ik geen groot zonaanbidster en moet ik al helemaal niks hebben van 'beestjes'. Maar met het zonnige weer van de afgelopen maanden heb ik toch enigszins ervaren hoe ik een andere cultuur zou kunnen proeven. Letterlijk dan!

De zon schijnt en de temperatuur is inmiddels tropisch te noemen. Dit is een goede stap in de juiste richting bedenk ik me. Ik slenter door de straat om toch een beetje een zomers kleurtje te krijgen. En zomaar opeens ontdek ik een orientaalse supermarkt (in de breedste zin van het woord). Ik stap naar binnen. Een paar minuten later kom ik buiten met een tas vol met kruiden en sausjes. Weer een paar uur later tover ik hiermee een Turkse Surinaamse maaltijd op tafel. Ik zet de tv aan op travel channel. Met de combinatie van dit maaltje, de beelden op tv en dit weer waan ik mij daadwerkelijk in een ander oord. Maar dan wel zonder enge kriebelige insecten. En gelukkig wel met kans op wisselvallig weer de komende week!



Alutakari(gekruide aardappel) met Kirmizi biberli piliç (stoofvlees van kip) en rauwkost! Yummie

Triiiiing

Zucht. Ik wil niet klinken als iemand die niet tot mijn generatie behoort maar wat word ik toch gek van al die mensen met mobieltjes! Ik loop zelf ook met een hipper dan hip toestel op zak. Hoewel op zak... eerder in mijn tas. Ze zijn tegenwoordig zo groot dat ze niet meer in je zak passen. Mijn mobiel vergemakkelijkt mijn leven wel af en toe. Bijvoorbeeld wanneer ik in de 'middle of nowhere' ben gestrand en de weg naar de bewoonde wereld moet weten. Hup, ff opzoeken op google maps! Mobieltjes zijn dan ook geen mobieltjes meer maar complete ini mini laptops. Daardoor zijn ze wel sloom en raakt de batterij snel leeg. Dat is echter niet mijn grootste ergernis. Nee mijn grootste ergernis zijn de ringtones (help, nu klink ik al helemaal als iemand die niet tot mijn generatie behoort!).

Vroeger was het makkelijk; je had standaard monotone beltonen op je mobiel staan. Vervolgens kon je met de nieuwste mobieltjes zelf beltonen componeren. Van zelfgecomponeerde mono beltonen gingen we over naar polyfoon ringtones die je kon downloaden. En ze evolueerde nog een stap verder en je kon 'real tones' installeren. Het enige irritante hieraan waren de vervelende jamba reclames. Ook uit mijn broekzak klonk de nieuwste hit wanneer iemand mij probeerde te bellen. Helaas kon Lady Gaga niet over de geluiden van de straat heen komen en miste ik zo veel telefoontjes en kopjes koffie (want daar belde vrienden voor). Ik en vele andere kregen zo te maken met 'schijnoproepen'. Dit houdt in dat jij (en jij alleen) denkt je gsm te horen wanneer deze niet rinkelt. Dit zorgt voor genante situaies waarbij je je tas naar je oor brengt midden in een drukke winkelstraat. Of door je tas grondig te doorzoeken en daarbij geld, dat los in je tas zit, te laten vallen. Alles om maar niet weer de kans te lopen het icoontje van gemiste oproep op het scherm te zien verschijnen.

Hierdoor besloot ik het gewone rinkel geluid van een telefoon als ringtone te nemen. Hard, duidelijk en herkenbaar. Helaas ben ik niet de enige die dat vind; wanneeer ik in de trein zit en ik hoor dit geluid zoek ik en met mij de halve coupé naar mijn mobiel. Nu horen we hem allemaal zeker overgaan maar van wie o wie is het daadwerkelijk de mobiel die klinkt. Ook wanneer ik thuis zit en hoor buiten mijn ringtone, ben ik op de koffie bij iemand hoor ik hem wederom. En gaat mijn telefoon dan een keer echt over dan denk ik 'het zal wel niet voor mij zijn' om vervolgens weer het gemiste oproepicoontje op mijn scherm te vinden en een 'bakkie doen' misloop!

Muzikaal jubileum: Van Limp Bizkit tot Nick en Simon

Een dikke veertien jaar geleden nam mijn moeder me voor het eerst mee naar een 'echt' concert in een grote hal. Als tienjarig meisje was dit een leuke doch vreemde gewaarwording. Waarom begonnen al die meisje hysterisch te huilen en te krijsen? Het is toch leuk om daar te zijn? Ook kon ik me niet voorstellen dat iemand zo verliefd kon zijn op een lid van The Kelly Family (dit was namelijk de groep door wie het concert gegeven werd).

Met volledige steun van mijn moeder besloot ik een jaar later mezelf muzikaal te gaan onderleggen. Als klein verlegen meisje waagde ik me met twee stokjes achter een groot drumstel. Na een jaartje of twee, drie flink geoefend te hebben mocht ik van 'grote jongens' meedoen in hun rockbandje! Het kleine lieve meisje maakte plaats voor een puberende rockchick! En geheel in stijl ging ik met roze geverfd haar naar Pinkpop 2001! Mijn moeder werd er nostalgisch van. Zij ging immers ook als jong meisje naar ditzelfde festival (toen de kaartjes nog 2,50 in guldens kostte!). Zij besloot ook maar te gaan. En dat jaar stonden we (enigzins bakvisserig) mee te schreeuwen op Limp Bizkit. Heel wat bands, haarkleuringen en een paar gekneusde ribben later ging ik het rustiger aan doen en zo ook mijn moeder.

Nu tien jaar later al kijkend naar de dikke laag stof op mijn drumstel, mijn vernieuwde garderobe en foto's van toen begint het dan toch weer te kriebelen. En laten we eerlijk zijn: een tienjarig jubileum moet gevierd worden. En dat gebeurde afgelopen vrijdag dan ook geheel in stijl. Dit keer geen megaland maar de rodahal, geen geverfd haar maar natuurlijke kleur, geen drie dagen maar één avondje en dit keer geen Limp Bizkit of Rammstein maar Jan Smit en Nick en Simon. Het plezier was echter net zo groot als toen! Ik begin me dan ook al af te vragen waar we over tien jaar met z'n tweetjes op mee staan te brullen!


Toen:

Nu:

Live your dream!

Wat een weekend is ons net gepasseerd! Het nu al huwelijk van de eeuw heeft plaatsgevonden! Waarin een 'gewoon' burgermeisje een prins trouwde! Zij heeft daarmee menig meisjes droom uit laten komen. Vervolgens was het in ons eigen kikkerlandje wederom tijd om de verjaardag van de oma van onze koningin te vieren. Dit wordt hier in de omgeving gevierd door je in oranje, rood, wit en blauw te kleden en vervolgens helemaal lazarus te zuipen. Toen ik om een uurtje of twee naar huis liep, zoals braaf burgermeisje dat ooit een prins hoopt te trouwen (Harry is nog vrijgezel toch?) hoort te doen, zag ik menig volwassen man van enige omvang bewusteloos op de grond liggen met een paar ambulancebroeders en (vooral) dronken vrienden over hem heen gebogen. 'Slaap zacht' fluister ik als ik hen passeer. En natuurlijk werd ook de 'Amerikaanse droom' waargemaakt met de dood van Osama Bin Laden!

Ook ik 'live my dream'. Niet omdat ik daadwerkelijk met een prins ga trouwen of een terrorist heb gedood. Dit is namelijk waar deze engelse uitspraak naar verwijst. Ook niet omdat ik me als mediastudent bezighoud met en me volop bevind in 'droomwerelden' als cyberspace, filmwereld en de wereld van sociale media. Deze werelden verschillen niet veel van de droomwereld en zijn voor mij net zo echt. Ik ben dan ook een groot aanhanger van Dumbledore's wijsheid 'Of course it is happening inside your head, Jonna, but why on earth should that mean it is not real?' En hier schuilt ook net het grote probleem; Ik neem 'live your dreams' veel letterelijker(volgens sommige, té). Want lig ik te dromen dan praat ik, zing ik, dans ik en af en toe deel ik een schop uit. Ik ben nog maar één stap verwijderd van een heuse slaapwandelaar te zijn. En hoewel dit tot irritaties kan leiden (het zal niet voor het eerst zijn dat ik iemand op een slaapfeestje tegen het zere been stoot, letterlijk dan), kan het af en toe ook grappig, filosofisch en verwarrend tegelijkertijd zijn. Zo werd ik laatst gewekt met de vraag: 'Lekker geslapen?' waarop ik nog slaapdronken reageerde met: 'Ja, ik heb weer eens lekker analoog gedroomd.'