Mijn wraak zal soep zijn

Iedereen kent het wel: je bent op een familiebijeenkomst en er wordt een anekdote over je verteld die iedereen, behalve jijzelf, lijkt te waarderen. Iedere keer weer wordt diezelfde anekdote in geuren en kleuren uit de doeken gedaan.
Zo heb ik zo’n twaalf jaar lang telkens als we uit eten gingen moeten aanhoren dat ik ‘o zo lastig’ was tijdens een uitstapje naar de dierentuin omdat ik een kopje tomatensoep wilde en heel erg vervelend ging doen toen ik die niet kreeg. Het hele dagje-uit werd verpest door dit kopje tomatensoep. Ik herinner het me allemaal best. Alleen in een iets andere versie. Alle anderen namen een kopje soep. Ik niet, ik moest eerst mijn broodje opeten en als ik dan nog honger had mocht ik ook een kopje soep. Toen dit niet het geval was vond ik dat me een enorm onrecht werd aangedaan. Telkens als ik tegenwoordig een kop tomatensoep eet, proef ik nog steeds dit vervelende bijsmaakje.

Nu, twaalf jaar later, heb ik besloten met dit verhaal af te rekenen. Ik keerde terug naar diezelfde dierentuin, naar datzelfde ‘restaurantje’. En ja hoor, ook tegenwoordig krijg je er nog steeds tomatensoep. Die mag nu ook wel soep heten. Vol met groente en je kunt er desgewenst nog verse prei en croutons aan toevoegen. Heel wat anders dan het rode, lauwe water dat er twaalf jaar geleden geserveerd werd! Dit kopje soep dat twaalf jaar op zich liet wachten, was het op de proef stellen van mijn geduld zeker waard. Tomatensoep heeft nog nooit zo lekker gesmaakt. En reken maar dat ik dit in geuren en kleuren zal vertellen telkens als mijn familie dat verhaal van vroeger weer aanhaalt. Dan krijgen ze een soepje van eigen deeg!

Ironisch

De scholen zijn weer begonnen! Nog geen hele maand maar dat is al lang genoeg voor zowel leerlingen als personeel om weer aan vakantie toe te zijn. Dat was wel anders in de laatste week van de zomervakantie. Leerlingen troffen voorbereidingen om weer hip aan het nieuwe schooljaar te kunnen beginnen door enthousiast te gaan winkelen. Winkels reageerde op dit enthousiasme van leerlingen door hun zaken vol te gooien met (back to) school spullen. Een bekend warenhuis pakte groots uit door acteurs en actrices in te zetten om de nieuw gekochte schooltassen te pimpen met hun handtekening. Ook ik begaf me tussen het winkelend publiek om mezelf voor te bereiden op mijn nieuwe baan in het voortgezet onderwijs. Ik wil natuurlijk ook hip voor de dag komen en weten wat er speelt bij de jongeren. Nietsvermoedend stapte ik winkels in waar aardige verkopers meteen op me af stapten: "Naar welke klas ga je? Welke boeken heb je nodig? Wil jij je tas GRATIS laten pimpen?"
Ik keerde al snel weer huiswaarts. Ik hoef in ieder geval niet bang te zijn dat ik niet tussen de leerlingen thuishoor!

Alles loopt op rolletjes

Nu het vakantieseizoen op het hoogtepunt is zie je flink wat mensen met grote koffers en tassen slepen. Gelukkig hebben tegewoordig bijna alle koffers wieltjes waardoor het zeulen ermee iets 'dragelijker' wordt ;-). Ook ik heb de voordelen hiervan ervaren toen ik mijn hele hebben en houden in een hutkoffer met wieltjes douwde om een jaar in het buitenland te gaan vertoeven (en weer terug keerde).

Het was een gat in de markt deze wieltjes want al snel volgde er varianten op: wieltjes onder grote tassen, onder schoenen en zelfs onder winkelmandjes (?!) En ook onder de kleinste koffers zitten tegenwoordig wieltjes. Zodra het vakantieseizoen tot een einde loopt slepen alle zakenmannen en zakenvrouwen met een klein koffertje achter zich aan. Maarja deze mensen moeten tegenwoordig ook al hun eigen computer meenemen naar kantoor. En die computer kent ook een draagbare variant; de laptop. Het GROTE nadeel van deze KLEINE koffer is dat men zich er totaal niet bewust van is dat ze deze achter zich aanslepen... en ik des te meer.

Mensen met een koffer hebben altijd haast maar in hun haast vergeten ze altijd naar welk perron ze moeten en dus een blik werpen op het vertrekbord... pal voor jouw neus, zonder waarschuwing en die koffer achter zich uitstekend! Je voelt je net een computergame avatar a la Super Mario, die over koffertjes moet springen, zich er zo snel mogelijk langs moet manouvreren of ervoor weg moet rennen wanneer een van de roltrap valt (echt waar ik heb dit meegemaakt). En als je dan over een rolkoffertje struikelt is de onnozele blik die je van de 'onbewuste' eigenaar van het beruchte ding krijgt net zo frustrerend en vernederend als de verschijning op het scherm met de tekst: 'GAME OVER'

These boots are NOT made for walking

Ik zit lekker op mijn bank te typen. Of ik moet zeggen ónze bank. Driekwart jaar geleden ben ik voor het eerst gaan samenwonen. Inclusief alle lusten en lasten; lekker samen eten, slapen en wakker worden tot alle kleine en grote onenigheden uitvechten. Bij ons was er wonderensaardig genoeg totaal geen onenigheid over de inrichting. Ik geloof dat we na één week helemaal gesetteld waren. Dat moet ook wel in een poppenhuisje als dat van ons! Maarja dat gebrek aan ruimte zorgt wel dat de een de ander zijn hobby eens goed laat overdenken. Nee ik heb geen problemen met zijn 3 computers en al net zoveel beeldschermen en gereedschap. En nee mijn iets uit de hand gelopen DVD collectie stoort hem ook niet.

Maar meneer is een tijd skileraar in Oostnrijk geweest. Dit kom met afkickverschijnselen; hij wil immers één keer per jaar gaan skiën. En dan heb je natuurlijk wel je eigen ski's, stokken, skischoenen, kleding etc. nodig. Voor één keer dragen per jaar. Natuurlijk heeft hij wat te zeggen over mijn hobby; schoenen. En ik heb ze van sneakers tot killerheels versierd in allerlei kleuren en zelfs met lieveheersbeestjes! Maar laten we eerlijk zijn: Schoenen doe je niet maar één keer per jaar aan, die draag je dagelijks. Vriendlief heeft zijn weerwoord al klaar: "O ja? Hoe vaak heb jij je rode schoentjes aangehad?" Hij doelt op het juweeltje van mijn verzameling 'Dorothy's rode glitter schoentjes uit The Wizard of Oz'. Maar mannen leer het nu dan ook eens! Schoenen zijn méér dan belangrijk, zoals Bette Midler al zei "Give a girl the right shoes, and she can conquer the world!" Of is dit net waarom mijn vriend zo geïntimideerd is door mijn schoenencollectie?



Speciaal voor vriendlief: Ik heb de schoenen aangedaan!

Cultuur proeven

Het einde van de maand mei is in zicht. Daarmee ook het begin van de vakantie en het lekkere weer. Ik kijk hier echter niet extreem naar uit. Niet in de minste plaats omdat ik als net afgestudeerde student geen geld heb om een paar weken naar de andere kant van de wereld te vliegen. Daarnaast ben ik geen groot zonaanbidster en moet ik al helemaal niks hebben van 'beestjes'. Maar met het zonnige weer van de afgelopen maanden heb ik toch enigszins ervaren hoe ik een andere cultuur zou kunnen proeven. Letterlijk dan!

De zon schijnt en de temperatuur is inmiddels tropisch te noemen. Dit is een goede stap in de juiste richting bedenk ik me. Ik slenter door de straat om toch een beetje een zomers kleurtje te krijgen. En zomaar opeens ontdek ik een orientaalse supermarkt (in de breedste zin van het woord). Ik stap naar binnen. Een paar minuten later kom ik buiten met een tas vol met kruiden en sausjes. Weer een paar uur later tover ik hiermee een Turkse Surinaamse maaltijd op tafel. Ik zet de tv aan op travel channel. Met de combinatie van dit maaltje, de beelden op tv en dit weer waan ik mij daadwerkelijk in een ander oord. Maar dan wel zonder enge kriebelige insecten. En gelukkig wel met kans op wisselvallig weer de komende week!



Alutakari(gekruide aardappel) met Kirmizi biberli piliç (stoofvlees van kip) en rauwkost! Yummie

Triiiiing

Zucht. Ik wil niet klinken als iemand die niet tot mijn generatie behoort maar wat word ik toch gek van al die mensen met mobieltjes! Ik loop zelf ook met een hipper dan hip toestel op zak. Hoewel op zak... eerder in mijn tas. Ze zijn tegenwoordig zo groot dat ze niet meer in je zak passen. Mijn mobiel vergemakkelijkt mijn leven wel af en toe. Bijvoorbeeld wanneer ik in de 'middle of nowhere' ben gestrand en de weg naar de bewoonde wereld moet weten. Hup, ff opzoeken op google maps! Mobieltjes zijn dan ook geen mobieltjes meer maar complete ini mini laptops. Daardoor zijn ze wel sloom en raakt de batterij snel leeg. Dat is echter niet mijn grootste ergernis. Nee mijn grootste ergernis zijn de ringtones (help, nu klink ik al helemaal als iemand die niet tot mijn generatie behoort!).

Vroeger was het makkelijk; je had standaard monotone beltonen op je mobiel staan. Vervolgens kon je met de nieuwste mobieltjes zelf beltonen componeren. Van zelfgecomponeerde mono beltonen gingen we over naar polyfoon ringtones die je kon downloaden. En ze evolueerde nog een stap verder en je kon 'real tones' installeren. Het enige irritante hieraan waren de vervelende jamba reclames. Ook uit mijn broekzak klonk de nieuwste hit wanneer iemand mij probeerde te bellen. Helaas kon Lady Gaga niet over de geluiden van de straat heen komen en miste ik zo veel telefoontjes en kopjes koffie (want daar belde vrienden voor). Ik en vele andere kregen zo te maken met 'schijnoproepen'. Dit houdt in dat jij (en jij alleen) denkt je gsm te horen wanneer deze niet rinkelt. Dit zorgt voor genante situaies waarbij je je tas naar je oor brengt midden in een drukke winkelstraat. Of door je tas grondig te doorzoeken en daarbij geld, dat los in je tas zit, te laten vallen. Alles om maar niet weer de kans te lopen het icoontje van gemiste oproep op het scherm te zien verschijnen.

Hierdoor besloot ik het gewone rinkel geluid van een telefoon als ringtone te nemen. Hard, duidelijk en herkenbaar. Helaas ben ik niet de enige die dat vind; wanneeer ik in de trein zit en ik hoor dit geluid zoek ik en met mij de halve coupé naar mijn mobiel. Nu horen we hem allemaal zeker overgaan maar van wie o wie is het daadwerkelijk de mobiel die klinkt. Ook wanneer ik thuis zit en hoor buiten mijn ringtone, ben ik op de koffie bij iemand hoor ik hem wederom. En gaat mijn telefoon dan een keer echt over dan denk ik 'het zal wel niet voor mij zijn' om vervolgens weer het gemiste oproepicoontje op mijn scherm te vinden en een 'bakkie doen' misloop!

Muzikaal jubileum: Van Limp Bizkit tot Nick en Simon

Een dikke veertien jaar geleden nam mijn moeder me voor het eerst mee naar een 'echt' concert in een grote hal. Als tienjarig meisje was dit een leuke doch vreemde gewaarwording. Waarom begonnen al die meisje hysterisch te huilen en te krijsen? Het is toch leuk om daar te zijn? Ook kon ik me niet voorstellen dat iemand zo verliefd kon zijn op een lid van The Kelly Family (dit was namelijk de groep door wie het concert gegeven werd).

Met volledige steun van mijn moeder besloot ik een jaar later mezelf muzikaal te gaan onderleggen. Als klein verlegen meisje waagde ik me met twee stokjes achter een groot drumstel. Na een jaartje of twee, drie flink geoefend te hebben mocht ik van 'grote jongens' meedoen in hun rockbandje! Het kleine lieve meisje maakte plaats voor een puberende rockchick! En geheel in stijl ging ik met roze geverfd haar naar Pinkpop 2001! Mijn moeder werd er nostalgisch van. Zij ging immers ook als jong meisje naar ditzelfde festival (toen de kaartjes nog 2,50 in guldens kostte!). Zij besloot ook maar te gaan. En dat jaar stonden we (enigzins bakvisserig) mee te schreeuwen op Limp Bizkit. Heel wat bands, haarkleuringen en een paar gekneusde ribben later ging ik het rustiger aan doen en zo ook mijn moeder.

Nu tien jaar later al kijkend naar de dikke laag stof op mijn drumstel, mijn vernieuwde garderobe en foto's van toen begint het dan toch weer te kriebelen. En laten we eerlijk zijn: een tienjarig jubileum moet gevierd worden. En dat gebeurde afgelopen vrijdag dan ook geheel in stijl. Dit keer geen megaland maar de rodahal, geen geverfd haar maar natuurlijke kleur, geen drie dagen maar één avondje en dit keer geen Limp Bizkit of Rammstein maar Jan Smit en Nick en Simon. Het plezier was echter net zo groot als toen! Ik begin me dan ook al af te vragen waar we over tien jaar met z'n tweetjes op mee staan te brullen!


Toen:

Nu:

Live your dream!

Wat een weekend is ons net gepasseerd! Het nu al huwelijk van de eeuw heeft plaatsgevonden! Waarin een 'gewoon' burgermeisje een prins trouwde! Zij heeft daarmee menig meisjes droom uit laten komen. Vervolgens was het in ons eigen kikkerlandje wederom tijd om de verjaardag van de oma van onze koningin te vieren. Dit wordt hier in de omgeving gevierd door je in oranje, rood, wit en blauw te kleden en vervolgens helemaal lazarus te zuipen. Toen ik om een uurtje of twee naar huis liep, zoals braaf burgermeisje dat ooit een prins hoopt te trouwen (Harry is nog vrijgezel toch?) hoort te doen, zag ik menig volwassen man van enige omvang bewusteloos op de grond liggen met een paar ambulancebroeders en (vooral) dronken vrienden over hem heen gebogen. 'Slaap zacht' fluister ik als ik hen passeer. En natuurlijk werd ook de 'Amerikaanse droom' waargemaakt met de dood van Osama Bin Laden!

Ook ik 'live my dream'. Niet omdat ik daadwerkelijk met een prins ga trouwen of een terrorist heb gedood. Dit is namelijk waar deze engelse uitspraak naar verwijst. Ook niet omdat ik me als mediastudent bezighoud met en me volop bevind in 'droomwerelden' als cyberspace, filmwereld en de wereld van sociale media. Deze werelden verschillen niet veel van de droomwereld en zijn voor mij net zo echt. Ik ben dan ook een groot aanhanger van Dumbledore's wijsheid 'Of course it is happening inside your head, Jonna, but why on earth should that mean it is not real?' En hier schuilt ook net het grote probleem; Ik neem 'live your dreams' veel letterelijker(volgens sommige, té). Want lig ik te dromen dan praat ik, zing ik, dans ik en af en toe deel ik een schop uit. Ik ben nog maar één stap verwijderd van een heuse slaapwandelaar te zijn. En hoewel dit tot irritaties kan leiden (het zal niet voor het eerst zijn dat ik iemand op een slaapfeestje tegen het zere been stoot, letterlijk dan), kan het af en toe ook grappig, filosofisch en verwarrend tegelijkertijd zijn. Zo werd ik laatst gewekt met de vraag: 'Lekker geslapen?' waarop ik nog slaapdronken reageerde met: 'Ja, ik heb weer eens lekker analoog gedroomd.'

Balans

De zon die schijnt, het paasweekend is achter de rug maar het koninginneweekend ligt nog voor de boeg en ik heb niks op de agenda staan. Toch zijn deze dagen het zwaarst. Niet omdat de verveling wel eens toe zou kunnen slaan, nee zeker niet. Ze zijn het zwaarst omdat de vraag waar bijna iedereen zich dagelijks mee bezig houdt me als een donkere schaduw achtervolgt. Want ja, wat o wat eten wij vandaag?

Op een doorsnee dag zou deze vraag gemakkelijk worden gemaakt door een tripje naar de supermarkt te maken en kijken wat er in de bonus is (ja wij doen onze boodschappen bij de AH). Maar na zo'n zonnig zomers paasweekend met een dagje terrassen, een dagje park gevolgd door een barbecue, een dagje zittend op een boot met een barbecue als afsluiting en een dagje strand met de nodige vette hap en ijsje hier of daar, biedt kijken wat er in de bonus is geen oplossing. Ons is immers door middel van reclamespotjes wijsgemaakt dat dit ongezonde gedrag te veroorloven valt mits je maar een balansdagje erop laat volgen. Dus vandaag is deze balansdag dan aangebroken. Maar goed in dit lekkere weer wil ik wel gezond balansen maar ik vrees voor afkickverschijnselen van het vette eten!

Gelukkig zijn er gulle middenwegen. Sonja Bakker is er rijk mee geworden maar wij niet al te zware mensen (ik denk dat wij niet te zwaar zijn, zeker weten doe ik het niet want een weegschaal die hebben wij niet) bezitten deze 'common sense' en eten dus in proporties. Daarnaast kook je op een dag als vandaag in niet vette olie. Zorg je voor wat groen, dood dier, aardappel en als toetje neem je fruit i.p.v. ijs (heb je toch al genoeg op)! De inspiratie is gister opgedaan tijdens een wandeling langs het strand en dat leverde het volgende op:



Helaas heb ik nog steeds geen rust. Want nu stel ik mezelf de vraag of dit echt wel is wat ze bedoelen met een balansdagje. Een klein stemmetje in mijn achterhoofd beweert van niet... maarja soms kun je dat stemmetje maar beter negeren.