Iedereen kent het wel: je bent op een familiebijeenkomst en er wordt een anekdote over je verteld die iedereen, behalve jijzelf, lijkt te waarderen. Iedere keer weer wordt diezelfde anekdote in geuren en kleuren uit de doeken gedaan.
Zo heb ik zo’n twaalf jaar lang telkens als we uit eten gingen moeten aanhoren dat ik ‘o zo lastig’ was tijdens een uitstapje naar de dierentuin omdat ik een kopje tomatensoep wilde en heel erg vervelend ging doen toen ik die niet kreeg. Het hele dagje-uit werd verpest door dit kopje tomatensoep. Ik herinner het me allemaal best. Alleen in een iets andere versie. Alle anderen namen een kopje soep. Ik niet, ik moest eerst mijn broodje opeten en als ik dan nog honger had mocht ik ook een kopje soep. Toen dit niet het geval was vond ik dat me een enorm onrecht werd aangedaan. Telkens als ik tegenwoordig een kop tomatensoep eet, proef ik nog steeds dit vervelende bijsmaakje.
Nu, twaalf jaar later, heb ik besloten met dit verhaal af te rekenen. Ik keerde terug naar diezelfde dierentuin, naar datzelfde ‘restaurantje’. En ja hoor, ook tegenwoordig krijg je er nog steeds tomatensoep. Die mag nu ook wel soep heten. Vol met groente en je kunt er desgewenst nog verse prei en croutons aan toevoegen. Heel wat anders dan het rode, lauwe water dat er twaalf jaar geleden geserveerd werd! Dit kopje soep dat twaalf jaar op zich liet wachten, was het op de proef stellen van mijn geduld zeker waard. Tomatensoep heeft nog nooit zo lekker gesmaakt. En reken maar dat ik dit in geuren en kleuren zal vertellen telkens als mijn familie dat verhaal van vroeger weer aanhaalt. Dan krijgen ze een soepje van eigen deeg!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten