Jong geleerd oud gedaan?

Jongeren zijn erg handig met alle hedendaagse technische snufjes. Mobieltjes, laptops, spelcomputers ze krijgen het allemaal van jongs af aan geleerd. Ook ik vind dat ik binnen deze groep val. Ik ben actief op social media, ik werk dagelijks met computers en ook als ik wil relaxen doe ik dit dikwijls door elektronisch een spel te spelen of een gesprek te voeren.

Toch weten de jongere jongeren op technologisch gebied zich soms verrassend te gedragen. Zo vervulde ik laatst op mijn werk de functie van Coördinator van dienst. Dit hield vooral in dat leerlingen zich ziek komen melden bij mij en naar huis bellen. Maar dat betekend wel dat de jongeren met een ouderwetse vaste telefoon moeten telefoneren.

Nadat ze met een sip pruillipje aan me hebben verkondigd hoe slecht ze zich voelen verkondig ik meelevend dat ze hun ouders even moeten bellen. Dan kijken ze twijfelachtig naar de telefoon. Ik vertel dat ze er een 0 voor moeten draaien. Dan gebeurd er even niets. Onzeker wordt ik aangekeken: “En hoe bel ik dan?” Ik antwoord met: Door de hoorn op te pakken en tegen je oor te houden. Nadat het gesprek ten einde is geven ze de hoorn aan mij: “En nu? De rode knop?” Ik lach en leg de hoorn voor ze op de haak. Ik ben ervan overtuigd dat ze net als ik wel weten hoe het moet, anders zou dit erop kunnen duiden dat ik oud(er) begin te worden. Het komt vast omdat ze zich niet lekker voelen, ze zullen het wel zwaar te pakken hebben.

Mijn wraak zal soep zijn

Iedereen kent het wel: je bent op een familiebijeenkomst en er wordt een anekdote over je verteld die iedereen, behalve jijzelf, lijkt te waarderen. Iedere keer weer wordt diezelfde anekdote in geuren en kleuren uit de doeken gedaan.
Zo heb ik zo’n twaalf jaar lang telkens als we uit eten gingen moeten aanhoren dat ik ‘o zo lastig’ was tijdens een uitstapje naar de dierentuin omdat ik een kopje tomatensoep wilde en heel erg vervelend ging doen toen ik die niet kreeg. Het hele dagje-uit werd verpest door dit kopje tomatensoep. Ik herinner het me allemaal best. Alleen in een iets andere versie. Alle anderen namen een kopje soep. Ik niet, ik moest eerst mijn broodje opeten en als ik dan nog honger had mocht ik ook een kopje soep. Toen dit niet het geval was vond ik dat me een enorm onrecht werd aangedaan. Telkens als ik tegenwoordig een kop tomatensoep eet, proef ik nog steeds dit vervelende bijsmaakje.

Nu, twaalf jaar later, heb ik besloten met dit verhaal af te rekenen. Ik keerde terug naar diezelfde dierentuin, naar datzelfde ‘restaurantje’. En ja hoor, ook tegenwoordig krijg je er nog steeds tomatensoep. Die mag nu ook wel soep heten. Vol met groente en je kunt er desgewenst nog verse prei en croutons aan toevoegen. Heel wat anders dan het rode, lauwe water dat er twaalf jaar geleden geserveerd werd! Dit kopje soep dat twaalf jaar op zich liet wachten, was het op de proef stellen van mijn geduld zeker waard. Tomatensoep heeft nog nooit zo lekker gesmaakt. En reken maar dat ik dit in geuren en kleuren zal vertellen telkens als mijn familie dat verhaal van vroeger weer aanhaalt. Dan krijgen ze een soepje van eigen deeg!

Ironisch

De scholen zijn weer begonnen! Nog geen hele maand maar dat is al lang genoeg voor zowel leerlingen als personeel om weer aan vakantie toe te zijn. Dat was wel anders in de laatste week van de zomervakantie. Leerlingen troffen voorbereidingen om weer hip aan het nieuwe schooljaar te kunnen beginnen door enthousiast te gaan winkelen. Winkels reageerde op dit enthousiasme van leerlingen door hun zaken vol te gooien met (back to) school spullen. Een bekend warenhuis pakte groots uit door acteurs en actrices in te zetten om de nieuw gekochte schooltassen te pimpen met hun handtekening. Ook ik begaf me tussen het winkelend publiek om mezelf voor te bereiden op mijn nieuwe baan in het voortgezet onderwijs. Ik wil natuurlijk ook hip voor de dag komen en weten wat er speelt bij de jongeren. Nietsvermoedend stapte ik winkels in waar aardige verkopers meteen op me af stapten: "Naar welke klas ga je? Welke boeken heb je nodig? Wil jij je tas GRATIS laten pimpen?"
Ik keerde al snel weer huiswaarts. Ik hoef in ieder geval niet bang te zijn dat ik niet tussen de leerlingen thuishoor!

Alles loopt op rolletjes

Nu het vakantieseizoen op het hoogtepunt is zie je flink wat mensen met grote koffers en tassen slepen. Gelukkig hebben tegewoordig bijna alle koffers wieltjes waardoor het zeulen ermee iets 'dragelijker' wordt ;-). Ook ik heb de voordelen hiervan ervaren toen ik mijn hele hebben en houden in een hutkoffer met wieltjes douwde om een jaar in het buitenland te gaan vertoeven (en weer terug keerde).

Het was een gat in de markt deze wieltjes want al snel volgde er varianten op: wieltjes onder grote tassen, onder schoenen en zelfs onder winkelmandjes (?!) En ook onder de kleinste koffers zitten tegenwoordig wieltjes. Zodra het vakantieseizoen tot een einde loopt slepen alle zakenmannen en zakenvrouwen met een klein koffertje achter zich aan. Maarja deze mensen moeten tegenwoordig ook al hun eigen computer meenemen naar kantoor. En die computer kent ook een draagbare variant; de laptop. Het GROTE nadeel van deze KLEINE koffer is dat men zich er totaal niet bewust van is dat ze deze achter zich aanslepen... en ik des te meer.

Mensen met een koffer hebben altijd haast maar in hun haast vergeten ze altijd naar welk perron ze moeten en dus een blik werpen op het vertrekbord... pal voor jouw neus, zonder waarschuwing en die koffer achter zich uitstekend! Je voelt je net een computergame avatar a la Super Mario, die over koffertjes moet springen, zich er zo snel mogelijk langs moet manouvreren of ervoor weg moet rennen wanneer een van de roltrap valt (echt waar ik heb dit meegemaakt). En als je dan over een rolkoffertje struikelt is de onnozele blik die je van de 'onbewuste' eigenaar van het beruchte ding krijgt net zo frustrerend en vernederend als de verschijning op het scherm met de tekst: 'GAME OVER'

These boots are NOT made for walking

Ik zit lekker op mijn bank te typen. Of ik moet zeggen ónze bank. Driekwart jaar geleden ben ik voor het eerst gaan samenwonen. Inclusief alle lusten en lasten; lekker samen eten, slapen en wakker worden tot alle kleine en grote onenigheden uitvechten. Bij ons was er wonderensaardig genoeg totaal geen onenigheid over de inrichting. Ik geloof dat we na één week helemaal gesetteld waren. Dat moet ook wel in een poppenhuisje als dat van ons! Maarja dat gebrek aan ruimte zorgt wel dat de een de ander zijn hobby eens goed laat overdenken. Nee ik heb geen problemen met zijn 3 computers en al net zoveel beeldschermen en gereedschap. En nee mijn iets uit de hand gelopen DVD collectie stoort hem ook niet.

Maar meneer is een tijd skileraar in Oostnrijk geweest. Dit kom met afkickverschijnselen; hij wil immers één keer per jaar gaan skiën. En dan heb je natuurlijk wel je eigen ski's, stokken, skischoenen, kleding etc. nodig. Voor één keer dragen per jaar. Natuurlijk heeft hij wat te zeggen over mijn hobby; schoenen. En ik heb ze van sneakers tot killerheels versierd in allerlei kleuren en zelfs met lieveheersbeestjes! Maar laten we eerlijk zijn: Schoenen doe je niet maar één keer per jaar aan, die draag je dagelijks. Vriendlief heeft zijn weerwoord al klaar: "O ja? Hoe vaak heb jij je rode schoentjes aangehad?" Hij doelt op het juweeltje van mijn verzameling 'Dorothy's rode glitter schoentjes uit The Wizard of Oz'. Maar mannen leer het nu dan ook eens! Schoenen zijn méér dan belangrijk, zoals Bette Midler al zei "Give a girl the right shoes, and she can conquer the world!" Of is dit net waarom mijn vriend zo geïntimideerd is door mijn schoenencollectie?



Speciaal voor vriendlief: Ik heb de schoenen aangedaan!

Cultuur proeven

Het einde van de maand mei is in zicht. Daarmee ook het begin van de vakantie en het lekkere weer. Ik kijk hier echter niet extreem naar uit. Niet in de minste plaats omdat ik als net afgestudeerde student geen geld heb om een paar weken naar de andere kant van de wereld te vliegen. Daarnaast ben ik geen groot zonaanbidster en moet ik al helemaal niks hebben van 'beestjes'. Maar met het zonnige weer van de afgelopen maanden heb ik toch enigszins ervaren hoe ik een andere cultuur zou kunnen proeven. Letterlijk dan!

De zon schijnt en de temperatuur is inmiddels tropisch te noemen. Dit is een goede stap in de juiste richting bedenk ik me. Ik slenter door de straat om toch een beetje een zomers kleurtje te krijgen. En zomaar opeens ontdek ik een orientaalse supermarkt (in de breedste zin van het woord). Ik stap naar binnen. Een paar minuten later kom ik buiten met een tas vol met kruiden en sausjes. Weer een paar uur later tover ik hiermee een Turkse Surinaamse maaltijd op tafel. Ik zet de tv aan op travel channel. Met de combinatie van dit maaltje, de beelden op tv en dit weer waan ik mij daadwerkelijk in een ander oord. Maar dan wel zonder enge kriebelige insecten. En gelukkig wel met kans op wisselvallig weer de komende week!



Alutakari(gekruide aardappel) met Kirmizi biberli piliç (stoofvlees van kip) en rauwkost! Yummie

Triiiiing

Zucht. Ik wil niet klinken als iemand die niet tot mijn generatie behoort maar wat word ik toch gek van al die mensen met mobieltjes! Ik loop zelf ook met een hipper dan hip toestel op zak. Hoewel op zak... eerder in mijn tas. Ze zijn tegenwoordig zo groot dat ze niet meer in je zak passen. Mijn mobiel vergemakkelijkt mijn leven wel af en toe. Bijvoorbeeld wanneer ik in de 'middle of nowhere' ben gestrand en de weg naar de bewoonde wereld moet weten. Hup, ff opzoeken op google maps! Mobieltjes zijn dan ook geen mobieltjes meer maar complete ini mini laptops. Daardoor zijn ze wel sloom en raakt de batterij snel leeg. Dat is echter niet mijn grootste ergernis. Nee mijn grootste ergernis zijn de ringtones (help, nu klink ik al helemaal als iemand die niet tot mijn generatie behoort!).

Vroeger was het makkelijk; je had standaard monotone beltonen op je mobiel staan. Vervolgens kon je met de nieuwste mobieltjes zelf beltonen componeren. Van zelfgecomponeerde mono beltonen gingen we over naar polyfoon ringtones die je kon downloaden. En ze evolueerde nog een stap verder en je kon 'real tones' installeren. Het enige irritante hieraan waren de vervelende jamba reclames. Ook uit mijn broekzak klonk de nieuwste hit wanneer iemand mij probeerde te bellen. Helaas kon Lady Gaga niet over de geluiden van de straat heen komen en miste ik zo veel telefoontjes en kopjes koffie (want daar belde vrienden voor). Ik en vele andere kregen zo te maken met 'schijnoproepen'. Dit houdt in dat jij (en jij alleen) denkt je gsm te horen wanneer deze niet rinkelt. Dit zorgt voor genante situaies waarbij je je tas naar je oor brengt midden in een drukke winkelstraat. Of door je tas grondig te doorzoeken en daarbij geld, dat los in je tas zit, te laten vallen. Alles om maar niet weer de kans te lopen het icoontje van gemiste oproep op het scherm te zien verschijnen.

Hierdoor besloot ik het gewone rinkel geluid van een telefoon als ringtone te nemen. Hard, duidelijk en herkenbaar. Helaas ben ik niet de enige die dat vind; wanneeer ik in de trein zit en ik hoor dit geluid zoek ik en met mij de halve coupé naar mijn mobiel. Nu horen we hem allemaal zeker overgaan maar van wie o wie is het daadwerkelijk de mobiel die klinkt. Ook wanneer ik thuis zit en hoor buiten mijn ringtone, ben ik op de koffie bij iemand hoor ik hem wederom. En gaat mijn telefoon dan een keer echt over dan denk ik 'het zal wel niet voor mij zijn' om vervolgens weer het gemiste oproepicoontje op mijn scherm te vinden en een 'bakkie doen' misloop!