Muzikaal jubileum: Van Limp Bizkit tot Nick en Simon

Een dikke veertien jaar geleden nam mijn moeder me voor het eerst mee naar een 'echt' concert in een grote hal. Als tienjarig meisje was dit een leuke doch vreemde gewaarwording. Waarom begonnen al die meisje hysterisch te huilen en te krijsen? Het is toch leuk om daar te zijn? Ook kon ik me niet voorstellen dat iemand zo verliefd kon zijn op een lid van The Kelly Family (dit was namelijk de groep door wie het concert gegeven werd).

Met volledige steun van mijn moeder besloot ik een jaar later mezelf muzikaal te gaan onderleggen. Als klein verlegen meisje waagde ik me met twee stokjes achter een groot drumstel. Na een jaartje of twee, drie flink geoefend te hebben mocht ik van 'grote jongens' meedoen in hun rockbandje! Het kleine lieve meisje maakte plaats voor een puberende rockchick! En geheel in stijl ging ik met roze geverfd haar naar Pinkpop 2001! Mijn moeder werd er nostalgisch van. Zij ging immers ook als jong meisje naar ditzelfde festival (toen de kaartjes nog 2,50 in guldens kostte!). Zij besloot ook maar te gaan. En dat jaar stonden we (enigzins bakvisserig) mee te schreeuwen op Limp Bizkit. Heel wat bands, haarkleuringen en een paar gekneusde ribben later ging ik het rustiger aan doen en zo ook mijn moeder.

Nu tien jaar later al kijkend naar de dikke laag stof op mijn drumstel, mijn vernieuwde garderobe en foto's van toen begint het dan toch weer te kriebelen. En laten we eerlijk zijn: een tienjarig jubileum moet gevierd worden. En dat gebeurde afgelopen vrijdag dan ook geheel in stijl. Dit keer geen megaland maar de rodahal, geen geverfd haar maar natuurlijke kleur, geen drie dagen maar één avondje en dit keer geen Limp Bizkit of Rammstein maar Jan Smit en Nick en Simon. Het plezier was echter net zo groot als toen! Ik begin me dan ook al af te vragen waar we over tien jaar met z'n tweetjes op mee staan te brullen!


Toen:

Nu: